Uitgesteld puur

Nederland - Marokko 2026, een herinnering

Het is maandagavond 29 juni en ik leg mijn Oranje-shirt (ek 2000) klaar op een krukje in de badkamer. Ik zet de wekker van mijn sporthorloge om vijf voor zes en doe mijn oordoppen in. De nacht verloopt onrustig: een overbuurjongen heeft er met zijn vrienden voor gekozen om wakker te blijven tot de wedstrijd. Mijn vrouw ligt er wakker van. Ik dommel toch weer weg. Als het alarm om mijn pols trilt, druk ik ‘m vlug uit en stap zo stil mogelijk uit bed, zodat de rest van het gezin nog even verder kan slapen. Hoor ik buiten vuurwerk? Om zes uur sta ik buiten.

In een zoektocht naar een pure wk-beleving kwam mijn broer uit op een compromis. Samen met zijn drie schoolgaande kinderen en wat buurkinderen, kijkt hij vanaf kwart over zes uitgesteld integraal naar de wedstrijd. Ik ben ook uitgenodigd. De regels zijn duidelijk: telefoons moeten voor het slapen uit en spoilers zijn ten strengste verboden. Voor oranje sap wordt gezorgd. Zolang er geen verlenging komt, is iedereen op tijd op school en werk.

Het is maar vijf minuten fietsen naar mijn broer. Terwijl ik mijn fiets van het slot haal, hoor ik in de verte continu getoeter. Bij het oversteken van de enige grote weg, komt er een Volkswagen Polo met open raam en Marokkaanse vlag claxonnerend voorbij. Daarna moet ik een fietsbrug over. Halverwege hoor ik een scooter aankomen, de bestuurder laat zijn toeter los wanneer hij me inhaalt. ‘Respectvol, klasse’ denk ik.

Meteen probeer ik de geste ook anders te vertalen. Ik moet hoopvol blijven. Zou de scooteraar gestopt zijn met toeteren omdat ik in mijn Oranje-shirt in zijn ogen juist een winnaar ben?

De straat van mijn broer. Er zwaaien jonge vrouwelijke Marokkaanse fans vanuit de auto naar een vaderlijk figuur. De man heeft zijn tuinstoel in het eerste straaltje zon op zijn stoep gezet. Hij puft tevreden uit.

Hoe puf je tevreden uit? Is deze man wel voor Marokko? Heeft hij überhaupt wel voetbal gekeken? Ik moet de moed erin houden, denk ik, terwijl ik de achtertuin van mijn broer inloop. Als het niet voor mezelf is, dan toch zeker voor de rest van mijn gezelschap.

De kinderen zitten met oranje pruiken, boa’s en shirts voor de buis als ik binnenkom. Op het tv-scherm komen de spelers het veld op. Ik pak een stoel uit de keuken en ga ver van de tv zitten, zodat de kinderen het beste zicht houden.

Het Wilhelmus wordt meegezongen, het Marokkaanse volkslied doorgespoeld. Ik ben bang dat deze blijk van disrespect ons gaat wreken, maar weet ook dat onze tijd beperkt is.

Ik heb mijn eigen ontbijt meegenomen. Havermout met fruit en nootjes. Oranje speelt verdedigend voetbal en komt er nauwelijks uit. Bij de drinkpauze en rustanalyses gaat de opname op fastforward. We moeten door. Het is nog geen zeven uur als de tweede helft aanvangt, ik schenk vlug een kop koffie in. Om me heen worden er nagels gebeten. Ook zijn er broodjes uit de oven. Zenuwachtige handen smeren er jam en chocopasta op.

Wout Weghorst verschijnt in beeld en vol overtuiging leg ik aan het gezelschap uit dat dit een ongekend slechte wissel is. Een halve minuut later zorgt zijn inzet ervoor dat Nederland ervandoor kan en komt het op voorsprong. De vriendin van doelpuntenmaker Cody Gakpo heeft eerder deze week tijdens de zwangerschap een kind verloren en we zien een emotionele viering, waarbij iedereen even stil lijkt te vallen. Ik heb om andere redenen ook even geen woorden meer. Zou ik het dan toch verkeerd begrepen hebben? Hoor ik vuurwerk buiten?

Mijn twee neefjes bewegen nerveus heen en weer. Oranje wisselt verdedigend en zakt verder in. Het is bijna kwart voor acht als we Issa Diop namens Marokko de gelijkmaker zien binnenkoppen.

Het eindsignaal klinkt en het pragmatisme neemt over. We hebben nog maximaal twintig minuten. Hoe gaan we dit doen? Een buurvrouw blijkt de uitslag te weten. Die moet ze voor zich houden, maar ze mag ons wel vertellen of het penalties wordt. Trillend bevestigt ze. We kunnen spoelen. In het voorbijgaan zie ik een grote kans voor Marokko. Het is me wel duidelijk dat zij de overwinning verdienen, maar daar ga ik de kinderen niet mee lastig te vallen.

Strafschoppen. Bij een laatste poging mezelf te belazeren word ik geholpen door El Aynaoui, die de eerste strafschop mist. De hoop is terug in de woonkamer, maar vervliegt als Oranje drie keer mist. Ik zie oprechte teleurstelling. Handen in haren, hoofden tussen knieën. Als ik zelf mijn ogen sluit zie ik Cláudio Taffarel. Ik zie mijn klasgenootjes onder de bank kruipen om niet te zien hoe Jaap Stam aanlegt. Ik zie de stiekeme tranen van bondscoach Frank Rijkaard.

Het is tijd om op de fiets te stappen. Ik steek mijn duim op naar een lachende jongen in een Brahim Diaz-shirt. Mijn dag kan beginnen. Het was puur.